Ten niewielki owad potrafi uprzykrzyć życie człowiekowi i zwierzętom domowym i hodowlanym, jest bardzo pospolity i występuje pod niemal każdą szerokością geograficzną. Poza tym, że jest natrętny i irytujący to poprzez swoje zwyczaje i upodobania żywieniowe może stanowić dla człowieka i zwierząt poważne zagrożenie. Mucha domowa, popularny szkodnik o znaczeniu sanitarno-epidemiologicznym: jak wygląda, czym się żywi i w jaki sposób nam szkodzi?

Mucha domowa. Gatunek, budowa i charakterystyka.

Mucha domowa (Musca domestica) jest bardzo popularnym owadem na całym świecie, należy do rodziny muchowatych, z podrzędu krótkoczułkich. Osiąga długość do 7,5 mm, samiec jest nieco mniejszy i osiąga około 6,5 mm. Ciało muchy domowej jest krępe i ciemnoszare, widoczne są także ciemniejsze i podłużne pasy na tułowiu. Odwłok jest koloru żółtawego, a od spodu nieco jaśniejszy. Mucha domowa zaopatrzona jest w trzy pary odnóży, które zakończone są pazurkami i przylgami. Na głowie znajdują się krótkie trójczłonowe czułki oraz czerwono-brunatne duże oczy. Posiada dwie pary skrzydeł, z których druga para jest zredukowana i w formie przezmianek kieruje lotem. Mucha domowa zaopatrzona jest w aparat gębowy typu liżącego, jest on miękki i gąbczasty, co uniemożliwia kąsanie.

Mucha domowa lubi miejsca nasłonecznione i ciepłe, w nocy oraz w chłodniejsze dni przebywają na podłodze, ścianie czy suficie w budynkach. Jeśli przebywają na zewnątrz siadają m.in. na rośliny, ziemię albo płoty. Aktywne są w ciągu całego dnia, najczęściej ukrywają się blisko pożywienia. Dorosłe muchy pobierają pokarm płynny, pokarmy twarde są przez nią najpierw rozpuszczane przy pomocy wydzielanej śliny, to proces wstępnego trawienia.

Cykl rozwojowy muchy domowej.

W ciągu całego swojego życia samica składa średnio 600 jaj (może ich złożyć nawet do 2000!), a jednorazowo do 100 sztuk. Złożone przez samicę jaja są podłużne (kształtem przypominają banana) i koloru kremowo-perłowego. Składane mogą być na gnijących resztkach organicznych m.in. na kompoście, w oborniku, w kale czy na odpadkach kuchennych w śmietniku (to, co je przyciąga to zapach amoniaku). Już po około 48 godzinach z jaj wylęgają się larwy, tzw. czerwie, które pozbawione są odnóży a ich rozwój zależy oczywiście od temperatury, zazwyczaj trwa od kilku dni do kilku tygodni. Larwy pobierają pokarm płynny, żywią się głównie podłożem, na którym samica złożyła jaja. Na miejsce do przeobrażenia się w poczwarkę poszukują bardziej suchego podłoża, jako poczwarki zamknięte są w tzw. bobówkach, są to nieruchome i brązowe baryłki. Po kilku dniach wylatuje już młoda mucha, która zaledwie po kilku dniach osiąga swoją dojrzałość płciową.

Mucha domowa żyje stosunkowo krótko, bo około 4 tygodni. Wyjątkiem może być pokolenie jesienne, które przechodzi w tzw. stan anabiozy i może przetrwać okres zimowy. Anabioza polega na obniżeniu aktywności życiowej organizmu ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne.

Mucha domowa. Jakie szkody wyrządza i jakie stwarza zagrożenie?

Mucha domowa znana jest z tego, że ciągnie ją do śmieci, gnijących produktów oraz do kału zarówno ludzkiego jak i zwierzęcego. Jej ciało pokryte jest drobnymi włoskami, które stają się nośnikiem tysięcy bakterii, stwarzając zagrożenie epidemiologiczne. Choroby, które przenosi to m.in. Salmonella, dur brzuszny, czerwonka, tyfus oraz gruźlica.

Mucha domowa. Jak ją zwalczyć?

Można w pewien sposób zabezpieczyć nasze mieszkanie przed inwazją much. Jest wiele domowych sposobów, takich jak moskitiery w oknach, drzwiach tarasowych i balkonowych, wszelkiego rodzaju lepy i pułapki, używanie różnych aromatów i zapachów odstraszających muchy. Warto jednak przede wszystkim zadbać o porządek w mieszkaniu, często opróżniać kosz na śmieci i szczelnie przechowywać żywność. 

Oczywistym jest jednak fakt, że najskuteczniejszą bronią w walce z tymi insektami jest przeprowadzenie skutecznej i szybkiej dezynsekcji. O samym zabiegu i środkach stosowanych w walce z owadami, ich larwami i jajami przeczytacie w dziale usługi dezynsekcja

 

 

mucha domowa