Szczur wędrowny to bardzo pospolity gryzoń, którego pojawienie się nie zwiastuje nic dobrego. Oprócz tego, że potrafi narobić wielu szkód na polach uprawnych to dostając się do naszych mieszkań czy magazynów zanieczyszcza produkty żywnościowe i paszę dla zwierząt. Zostawia po sobie odchody i mocz, pośredniczy w przenoszeniu niebezpiecznych dla człowieka chorób zakaźnych. Wszystko to sprawia, że szczur wędrowny traktowany jest jako jeden z najgroźniejszych szkodników o znaczeniu sanitarno-epidemiologicznym. Jego zwalczanie jest wręcz konieczne. 

Szczur wędrowny. Budowa, gatunek i charakterystyka.

Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) to gatunek gryzonia z rodziny myszowatych, który wywodzi się z południowo-wschodniej Azji. Rozprzestrzenił się na całym świecie, a w niektórych miastach jego liczebność jest większa od ludzi. Długość jego ciała wynosi od 19 do 28 cm, ogon mierzy od 13 do 23 cm, a ciężar ciała to 250 do 350 gram. Ubarwienie grzbietu jest brunatno-szare z lekko żółtawym odcieniem, z kolei spodnia część ciała ma kolor biały z odcieniem żółtym lub szarym. Ciało szczura wędrownego jest krępe, jego pysk jest tępo zakończony, a uszy małe, gruboskórne i pokryte rzadkimi włoskami.

Szczur wędrowny jest wyjątkowo ruchliwy – w ciągu doby pokonuje spore odległości (ok. 600 m.), jest przy tym bardzo ostrożny i cichy. Wędruje nocą i w większych grupach. Bardzo dobrze radzi sobie w wodzie, z kolei gorzej ze wspinaczką. Jego naturalnymi wrogami są: kot, pies, tchórz, gronostaj, kuna kamionka oraz puszczyk i płomykówka.

Szczur wędrowny jest bardzo pospolitym gryzoniem w Polsce, występuje u nas częściej niż szczur śniady. Zasiedla doliny i brzegi rzek, zlewiska oraz pola uprawne. Gości również w budynkach mieszkalnych i gospodarskich – w przeciwieństwie do szczura śniadego zajmuje raczej zaciszne miejsca w dolnych ich kondygnacjach (w piwnicach, pod podłogami, w kanałach i urządzeniach kanalizacyjnych). Można go znaleźć także na wysypisku śmieci, w magazynach i składach. Swoje gniazda zakłada w różnych zakamarkach zabudowań lub w ziemi, płytko pod jej powierzchnią (40 do 50 cm).

Szczur wędrowny jest wszystkożerny, jednak dominuje pokarm zwierzęcy. Zjada rośliny, mięczaki, raki, ryby, żaby, pisklęta, jaja, drobne ssaki, odpadki, a także padlinę. Nie gromadzi zapasów na zimę, wyszukuje pokarm w pobliżu swojego gniazda i nor.

Cykl rozwojowy szczura wędrownego.

Szczur wędrowny rozmnaża się bardzo szybko, samica jest w stanie rodzić jeden miot za drugim, a każdy z nich liczy od 7 do nawet 17 młodych. Ciąża trwa ok. 23 dni. Młode osiągają dojrzałość płciową już w wieku 5 tygodni. Szczur wędrowny żyje od 3 do 6 lat.

Szczur wędrowny. Jakie szkody wyrządza i jakie stwarza zagrożenie?

Szczur wędrowny przedostając się do pomieszczeń gospodarskich, do sortowni, magazynów czy naszych mieszkań ma "do dyspozycji" mnóstwo pożywienia i wody oraz niezliczone miejsca do ukrycia i budowania gniazd. Na miejscu żeru pozostawia niedojedzone resztki pożywienia, swój mocz i odchody. Potrafi spowodować znaczne szkody w uprawach (pola, sady, szkółki) oraz spore straty samej żywności i pasz. Ponadto szczury roznoszą bardzo niebezpieczne dla człowieka choroby zakaźne. 

Szczur wędrowny. Jak go zwalczyć?

Zwalczanie gryzoni (szczurów, myszy) nie jest proste, jeśli zadomowią się w budynku należy niezwłocznie skontaktować się z firmą DDD, która w pierwszej kolejności przeprowadzi dokładną inspekcję w celu identyfikacji gryzonia, określenia miejsc bytowania szkodników, a kolejno wdroży zintegrowaną metodę zwalczania szkodników. O zabiegu deratyzacji przeczytacie w dziale usługi deratyzacja.  

 

szczur wedrowny