Są krwiopijne, przenoszą wiele chorób i wywołują alergiczne zapalenie skóry. Mogą zostać przeniesione do naszych mieszkań zarówno przez domowników jak i zwierzęta domowe. To pchły, pasożyty, które mogą żerować na ssakach i ptakach. Gdy już znajdą się w naszym mieszkaniu, chowają się w szparach i szczelinach, a ich obecność możemy stwierdzić po charakterystycznych małych plamkach na pościeli - to ich odchody. Wszystko o pchle ludzkiej, jak wygląda i jakie zagrożenia ze sobą niesie. 

Pchła ludzka. Gatunek, budowa i charakterystyka. 

Pchła ludzka (Pulex irritans) to zewnętrzny pasożyt człowieka, który jest dla niej doskonałym źródłem pożywienia, schronieniem i genialnym środkiem transportu. Pchła ludzka może pasożytować także na psie, kocie, lisie, kurze, a nawet szczurze wędrownym. Jej ubarwienie jest brunatno-kasztanowe, osiąga długość do 2,5 mm (w przypadku samca) i do 3,5 mm (w przypadku samicy). Jej głowa jest stosunkowo mała i zaokrąglona, posiada trójczłonowe czułki. To, co wyróżnia ją spośród innych pcheł to znajdujące się pod okiem szczecinki, a także brak chitynowych grzebyków na głowie i przedtułowiu.

Pchły preferują pomieszczenia wilgotne oraz te mniej zadbane. Łatwo mogą zostać przeniesione do naszych domów przez domowników albo przez zwierzęta. Gdy już się tam znajdą, szukają kryjówek w szparach podłogi czy meblach. Pchły często zostawiają swoje odchody na pościeli – te małe plamki mogą sugerować, że te uciążliwe i przykre owady właśnie zagościły w naszym domu.

Cykl rozwojowy pchły ludzkiej.

Pchła ludzka żyje średnio 1,5 roku, bez pożywienia może przetrwać bardzo długo (oczywiście uzależnione jest to w dużej mierze od temperatury otoczenia i wilgotności powietrza). Przechodzi rozwój zupełny - mamy jajo, larwę, poczwarkę i imago, czyli postać dorosłą.

Samica po opiciu się krwią składa jaja, średnio od 3 do 5 sztuk jednorazowo (w całym swoim życiu może ich złożyć do 450). Składa je m.in. w szczelinach, szparach podłóg, w starych materacach, w legowisku dla kota i psa. Z jaj wylęgają się larwy, które są białe i pozbawione odnóży, mają robaczkowaty kształt. Pokryte są szczecinkami, ich aparat gębowy jest typu gryzącego i dość słabo rozwinięty. Osiągają one długość do 2 mm i odżywiają się w głównej mierze resztkami organicznymi i odchodami osobników dorosłych, które dostarczają im substancji odżywczych. Wyróżnia się 3 stadia larwalne, po dwóch linieniach larwy tworzą kokon, a po ostatnim linieniu otaczają się nim i przeobrażają w stadium poczwarki. Z poczwarki powstaje już dorosła postać.

Pchła ludzka. Jakie stwarza zagrożenie?

Pchły ludzkie gryzą swoją ofiarę kilkakrotnie w ciągu dnia, przenoszą wiele chorób i wywołują liczne alergiczne zapalenia skóry. Z racji tego, że pasożytują nie tylko na człowieku, ale również na gryzoniach, ssakach drapieżnych czy też ptakach domowych – mogą przenosić m.in. tyfus plamisty, salmonellozę, dwoinkę zapalenia płuc.

Po ugryzieniu i żerowaniu pcheł na skórze zostają czerwone plamki, krostki i grudki ropne, pojawia się silny świąd. U osób bardziej wrażliwych mogą pojawić się bąble i rozlane rumienie. Osoba pogryziona przez te owady może stać się nadpobudliwa i niespokojna, a u dzieci w przypadku częstych pogryzień może dojść nawet do anemii.

Pchły w domu. Jak je zwalczyć?

Wbrew pozorom zwalczanie pcheł nie jest takie łatwe, są one bardzo ruchliwe i szybko się rozmnażają. Aby nie dopuścić do ich inwazji warto zadbać o czystość w mieszkaniu i o odpowiednią temperaturę, gdyż nie od dziś wiadomo, że pchły uwielbiają miejsca brudne i zakurzone oraz te wilgotne (w przypadku problemów z dużą wilgotnością pomieszczeń można zainwestować w dobry pochłaniacz wilgoci). Jeśli już pchły pojawią się w domu warto skontaktować się z firmą DDD, która dysponuje odpowiednimi preparatami owadobójczymi oraz wiedzą, aby skutecznie wyeliminować takie szkodniki sanitarne, jak pchły, wszy czy pluskwy.

O zabiegach zwalczających uciążliwe owady, ich jaja i larwy przeczytacie w dziale usługi dezynsekcja

 

pchla ludzka