25 maja 2017

W Polsce można spotkać dwa gatunki kuny: leśną (Martes martes) oraz domową ( Martes foina). Czym się różnią? Jakie wyrządzają szkody? Gdzie można je spotkać i jak sobie z nimi radzić? Zapraszamy!

Charakterystyka i gatunki.

Oba gatunki są do siebie bardzo podobne, długość ich ciała wynosi od 42 do 59 cm, z kolei sam ogon mierzy od 16 do 32 cm. Osiągają wagę do 1,5 kg. Mają niewielką głowę, wydłużony tułów i puszysty ogon. Są barwy brązowej, a to co je m.in. od siebie odróżnia to plama na szyi i piersi. U kuny leśnej, inaczej zwanej tumakiem, jest ona koloru żółtego lub pomarańczowego, ma kształt śliniaka i kończy się na wysokości piersi. Z kolei u kuny domowej, zwanej także kamionką, plama ta jest koloru białego i rozciąga się aż na przednie łapy. Kuny różnią się także od siebie kolorem nosa oraz wielkością i rozstawem uszu. Kuna leśna ma nos koloru czarnego, a jej uszy są nieco dłuższe i bliżej ustawione. Z kolei u kuny domowej nos jest koloru cielistego, a jej uszy są mniejsze i szerzej ustawione.

Obie kuny zaliczane są do zwierzyny łownej i obie spotkać można na terenie całego kraju. Są aktywne przez cały rok, szczególnie nocą. Doskonale wspinają się po drzewach, są też świetnymi skoczkami. Dobrze radzą sobie również na ziemi, poruszając się najczęściej skokami.

Dorosłe kuny żyją zazwyczaj w pojedynkę, swoje terytorium znaczą odchodami i moczem.

 

Występowanie i odżywianie.

Kuna leśna przebywa głównie na terenach leśnych, upodobała sobie drzewostany starsze, których zaletą są liczne potencjalne kryjówki, tj. dziuple, kępy chrustu, nabiegi korzeniowe czy też nory. Kunę leśną spotkać można także na łąkach i polach, które graniczą z lasami.

        

Kunę domową spotkać możemy w lasach (szczególnie tych górskich), a także w pobliżu zabudowań na wsiach i w miastach. Do budowy swoich schronień wykorzystuje szczeliny skalne, stosy drewna, nory innych zwierząt, a także wszelkie zabudowania, takie jak stodoły, piwnice, strychy budynków.

       

W zasadzie kuny zaliczamy do tych wszystkożernych. Zjadają drobne gryzonie, takie jak norniki, nornice, myszy czy szczury. Ponadto żywią się ptakami oraz ich jajami, gadami, płazami i owadami. Zjadają także padlinę, owoce i rośliny.

 

Cykl życiowy.

Okres godowy u kun przypada jesienią. W nocy usłyszeć można wtedy charakterystyczne, dość głośne nawoływania i krzyki, które przypominają płacz dziecka. Pomiędzy samcami może dochodzić do walki o dostęp do jak największej liczby samic. Ciąża u kun trwa zazwyczaj od 8 do 9 miesięcy. Samica wydaje na świat od 1 do 8 młodych, średnio ok. 3 do 4. Młode osiągają dojrzałość płciową w wieku ok. 2 lat.

Kuna domowa żyje średnio od 8 do 10 lat. Jej naturalnymi wrogami są wilki, psy i lisy, a także borsuk.

Kuna leśna na wolności żyje średnio od 8 do 10 lat, a w niewoli nawet do 15. Jej naturalnymi wrogami są wilk szary, pies i lis.

Szkodliwość.

Kuny domowe dawniej występowały przede wszystkim w lasach, ale odkąd człowiek zaczął budować domy zaczęły one wykorzystywać piwnice i strychy jako bezpieczne schronienia. Poza tym, że kuny domowe są bardzo przydatne w tępieniu gryzoni, takich jak myszy i szczury, to jednak bywają również dla człowieka utrapieniem. Przebywając w domu zachowują się podobnie jak w swoim naturalnym środowisku, dlatego też znaczą teren swoimi odchodami i moczem. Ponadto zachowują się bardzo głośno, zwłaszcza podczas godów i w trakcie zabawy z młodymi. Ogryzają izolacje kabli elektrycznych i przewody hamulcowe w samochodach, czego efektem są liczne awarie.

Kuna leśna i kuna domowa powodują również szkody wśród zwierząt gospodarskich. Polują na drób, gołębie i króliki (po dostaniu się do kurnika kuna potrafi zabić wszystkie kury, to efekt instynktownej pogoni za uciekającą zdobyczą).  

Jak poradzić sobie z kuną?  kliknij i dowiedz się więcej na naszej tematycznej podstronie.